CONTACT incento
Bellen met
035 69 55 111
Maandag t/m vrijdag van 9:00 tot 17:30 uur
Uw vraag stellen via info@incento.nl
 

Safari on Rails

Dag 4. De spoorlijn van Cecil Rhodes


Die ochtend rijden we door een droog en vrijwel verlaten savanneland. Lage, stekelige acaciabomen en uitgedroogd steppegras wachten met smart op de regentijd, die in november moet beginnen.



In de lounge car is weer een lezing, deze keer over de historie van de spoorlijnen van Afrika. Ooit aangelegd toen er goud werd gevonden in Johannesburg en diamanten in Kimberley, later doorgetrokken voor transport van en naar de kopermijnen in Zambia. De Britten hielden daarbij smalspoor aan, gemeten in inches, de Duitsers in toenmalig Tanganyika gingen uit van meters. Waar de spoorlijnen elkaar ontmoetten bij het Victoriameer, bleek helaas geen aansluiting mogelijk door een verschil van ruim 6 centimeter.

In Kapiri Mposhi staan we uren stil omdat de trein hier liefst 22.000 liter water moet tanken, en dat via brandslangen waar niet zoveel druk op zit. En, zoals we later horen van onze train manager, omdat de man die de sleutel van de kranen heeft, was vergeten dat we kwamen. Reisgenoten die de afgelopen nachten in de rijdende trein niet zo goed hebben geslapen, genieten van een middagdutje. Bij het achterbalkon verzamelen zich weer tientallen kinderen en ook de patrouillerende politieman komt een praatje maken en bedelt en passant om een biertje.

 

We verlaten de Tazara spoorlijn en gaan over op de oude Britse lijn, die door Cecil Rhodes is aangelegd. Als we weer rijden, voelen we de ouderdom van het spoor aan de lijve: de trein schudt en hobbelt dat het een lieve lust is. We rijden hooguit 20 km per uur. Hier en daar halen fietsers ons in. Eén blik op de rails en je ziet de oorzaak: de railstukken sluiten slecht op elkaar aan en de bielzen liggen niet echt waterpas.

We rijden de hele dag zo door. We leven van ontbijt naar koffie, van koffie naar lezing, van lezing naar lunch. En dan is er om drie uur ook nog een "tea" met allerlei lekkers. Een heerlijk rustige dag om je te laten verwennen. De lezing gaat over de ontdekkingsreiziger David Livingstone. De meereizende historicus, Nicholas, weet boeiend te vertellen en trekt ook nu weer een volle zaal. Er zijn ook reizigers die alles van dichtbij willen meemaken en niet zijn weg te slaan van het achterbalkon.


Het diner is zoals steeds weer voortreffelijk. Het is ongelooflijk wat de keukenbrigade in die kleine keuken weet te presteren. Het oogt niet alleen perfect, het smaakt ook zo. En de porties zijn niet overdadig. Mijn angst om kilo’s aan te komen lijkt wat overdreven. Het personeel weet intussen wat we lekker vinden: barman Adam zet stilzwijgend een extra glaasje Allesverloren port bij mijn kaasdessert.



<= terug naar dag 3                                                                                                                    ga naar dag 5 =>